خیال روی تو در کارگاه دیده کشیدم

به صورت تو نگاری ، نه دیدم و نه شنیدم .               

امید خواجگی ام بود ، بندگیّ ِ تو کردم !

هوای سلطنتم بود ، خدمت تو گزیدم !

شوق ِ چشمه ی نوشت چه قطره ها که فشاندم

ز لعل ِ باده فروشت چه عشوه ها که خریدم

ز غمزه بر دل تنگم چه تیرها که گشادی

ز غصه بر سر ِ کویت چه بارها که کشیدم !

اگر چه در طلبت هم عنان ِ باد ِ شمالم

به گرد ِ سَرو خِرامان ِ قامتت نرسیدم .

امید ، در شب زلفت ، به روز عمر نبستم .

طمع ، به دور دهانت ، ز کام دل ببریدم .

گناه چشم سیاه تو بود و گردن دلخواه

که من چو آهوی وحشی زآدمی برمیدم

چو غنچه بر سرم از کوی او گذشت نسیمی

که پرده بر دل خونین به بوی او بدریدم !

به خاک پای تو سوگند نور دیده ی حافظ ،           که بی رخ ِ تو فروغ از چراغ دیده ندیدم!