تبليغاتX
فروپاشی ی اول شخص مفرد -

هايكوهاي تنهايي

 (6)


تشنه یعنی من
سایه ای که افتاده روی این دریاچه
وغبار قیرین این شب
پر و خالی می کند خیال اش را
گاهی هیچ
گاهی همه
محو و کش دارد و هذیانی
مثل خوابی شاید بی آغاز
بی پایان
بی سایه!

+ نوشته شده در پنجشنبه سیزدهم مهر 1385ساعت 17:7 توسط امین عظیمی |