دوست من
خانم ب.
ممنون از اینکه به من لطف داری و نوشته های گاه و بی گاه مرا می خوانی . اما چند نکته در مورد نقد " موسیو ابراهیم "
من همیشه فکر کرده و می کنم که نقد یک نوشته ی تخصصی است . مثل خود تئاتر که دایره ی مخاطبانش محدود است و تلاش برای همه فهم شدنش - آنچنان که در این سالها به شکل ساده انگارانه ای به آن پرداخته شده است - بر مبنای باج دادن به مخاطب معقول نیست . از این رو در هوای نقد می توان با زبانی فرهیخته تر سخن گفت . اگرچه این روح کلمات هیچگاه افاده ی تصنع نداشته و ندارد . نقد خود عیار سنجی پیچیدگی هاست . پس هنگامی که زاویه دید منتقد شرح داده می شود ممکن است در لباس پیچیدگی باشد . من نیز همراه این اندیشه هستم که یکی از وظایف نقد تحلیل نیز هست . اما تلاش من هرچه بیشتر معطوف به گفتگو با اثر و اجراست و نه مخاطب تا در این جریان چه نصیب خواننده شود جای بحث است .   
در مورد نمایش سلول صفر هم به همین ترتیب است . زاویه ی دید من به آن کار - و به اصطلاح شما "نمایش سطحی" که هرگز نمی پذیرم و آن کار را یکی از شرافتمندانه ترین و روان ترین آثاری می دانم که در بلبشوی تئاتر ما روی صحنه رفت و البته تمام اینها نظر من است و به خودم نیز حق می دهم چراکه بیش از ۸۰ درصد از نمایش هایی که از سال ۱۳۷۹ در تئاتر ایران روی صحنه رفته دیده ام و تماشای تئاتر عادتی بیمارگون در من شده است - کشف جوهر وجودی آن اثر بود . چیزی که در برخورد نخست آنقدر در لایه های زیرین جریان یافته که درکش برای مخاطب معمولی مشکل است . چون مخاطب معمولی تنها سطح بیرونی این رابطه را می بیند اما از جهان ممکن اثر بسیار دور است . تجربه ی زندگی در این نمایش با سادگی و طراوت یک رابطه نشان داده شده و من تنها تلاش کردم رابطه ی این سادگی و مفاهیم زیرمتنی را برای خواننده ایجاد کنم . از اين منظر نقد حتا براي من جنبه ي مستقلي از اثر مبدا پيدا مي كند و با تكيه بر بازخواني يك نمايش پرسش هايش را مطرح مي كند .
اگر بشود اين نقد را همچون انساني در نظر آورد كه با پيچيدگي و پستي بلندي هاي يك انسان جوينده  ُهمواره تلاش داشته و دارد تا به سوالات خويش پاسخ دهد و در برخورد با جهان اين متون ناگزیر از پیچیدگی آن باشد  - آنچنان كه در زندگي نيز چنين است - پس سوال و گره و پيچيدگي خصيصه اين نوشته است .
در هر حال سپاسگزارم از شما براي آنكه خواندي و نوشتي .