یک عاشقانه ی آرام

.... زنی را در نظر بگیرید که مردی برایش نامه ی عاشقانه ی پرسوز و گدازی می فرستد. زن می پرسد کدام بخش از وجودش مرد را بیش از همه فریفته بوده . مرد چه جوابی می تواند در چنته داشته باشد؟ البته که چشم هاش . و بعد چشم زن ، پیچیده در کاغذی تیره ، با پست به دست اش می رسد . مرد خرد می شود ، نابود می شود . زن سرنوشت ساز ِآن دیگری می شود . زن با تحت الفظی گرفتن استعاره نظم نمادین را مضمحل می کند . نشانه به شی ء بدل می شود . سوژه در دام میل خود می افتد . زن چشم اش را از دست می دهد ، مرد وجهه اش را. (ژان بودریار در گفتگو با سیلور لوترانژه)